De morgenstond heeft regen in de mond. Dat wil zeggen... op het moment
dat we wakker worden gemaakt door Peter. Laatsgenoemde persoon vond
dat er vanmorgen illustere geluiden gemaakt werden door aanwezig vee
in de omgeving waarop het heerschap Gorter antwoordde: "voorafgegaan
door geklop op de deur zeker". Hetgeen de morgenstemming bepaald.
Geintje... het klaart lekker op terwijl we in de auto stappen en
gedurende de reis is de lucht prachtig mooi blauw.
Over de State Highways in Nieuw Zeeland, heuveltje op en af, bochtje
om (rechte wegen kennen ze hier niet, gelukkig :-) En Highway klinkt
heel wat, maar denk "landweggetje" en dan zit je niet ver uit de
buurt. Schiet niet op, maar dichter bij het rechtstreeks van het
landschap kunnen genieten naast uitstappen en verder lopen kom
je niet.
We zoeken natuurlijk constant naar watervalletjes vanwege het
fotogenieke karakter ervan en Alberts obsessie met watervalletjes.
We vinden een kleintje: Oreka Falls.
De huidige en de volgende dag staan in het teken van geothermische
grut en vulkanische verrukkingen.
De eerste stop binnen deze omschrijving is dan ook "Hell's Gate" waar we
alvast onze neuzen en longen kunnen laten wennen aan zwaveldampen. De
borrelende modder- poelen, gorgelende gaten, gekleurde poelen, etc zijn
niet van (uit) de lucht.
In Hell's Gate regent het even kortstondig waarna de lucht dicht trekt.
Niet echt ideaal voor fotograferen.
We komen bovendien rond 5 uur in het motel aan. Te laat om nog een
andere 'attractie' te kunnen gaan bezichtigen. Alle parken blijken
namelijk om 6 uur dicht te gaan.
We laten een longmatig zwaar aangedane Peter achter in bed terwijl
Ronald bidt voor mooi weer de volgende morgen.