We staan vandaag erg vroeg op. Om half acht zitten we in de auto om 120km richting het wereldberoemde Milford Sounds te gaan. Dit is een van de fjorden (sound == inham) in het Fiordland. De route er heen moet bijzonder mooi zijn. Helaas hebben we vandaag voor deze omgeving typisch weer. In Fiordland valt gemiddeld 7 meter regen per jaar. Dat komt neer op zo'n 261 dagen per jaar (zwaar) bewolkt weer en regen. Het is in ons geval zwaar bewolkt en er valt zo nu en dan een drupje. De rit vanuit Te Anau gaat eerst door redelijk vlak, geel en agrarisch gebied. Daarna schiet het landschap om ons heen ferm en steil de lucht in. De fjorden zijn gevormd in de ijstijd door grote gletsjers die al het zachte gesteente hebben weggesleten. De bergen in en rond de fjorden rijzen dan ook bijna verticaal omhoog en staan tot 300 meter diep in het water. Op de route naar de haven hebben we enige bezienswaardigheden uitgestippeld. Gezien het weer zijn de meeste hiervan echter niet al te fotogeniek. Bij "The Chasm" heeft een riviertje zich op kunstzinnige wijze door de rotsen heengesleten, zodanig dat er nu zelfs een watervalletje is ontstaan. Ondanks het bewolkte en enigzins vochtige weer missen we langs de rotsen de watervallen die eigenlijk bij dat weerbeeld horen. Het zijn er weliswaar behoorlijk veel, maar gezien de droogte van de laatste tijd niet zo veel als ons in diverse soorten leesvoer wordt voorgespiegeld. Een 2 1/2 uur durende cruise op een schip met zeilen en motoren voert ons door de Milford Sound tot en met het punt waardoor via een nauwe en vanaf zeezijde nauwelijks te ontwaren opening de fjord verbonden is met de Tasmanische Zee. De rotswanden torenen zich om ons heen omhoog en rijzen vertikaal uit het groene water omhoog. Op de rotsen weet zich vegetatie vast te houden, maar een enkele keer schuift een hele plak begroeing in zijn geheel omlaag hetgeen aparte kale verticale plekken achterlaat. Verticale lijnen op de rotsen laten zien waar zich 14000 jaar geleden de gletsjer een weg heeft gebaand. Met de nek in de rug omhoog starend en de boot met motorgeluiden en mensen wegdenkend overkomt je inderdaad een gevoel van nietigheid. In de fjord is het nog behoorlijk rustig (godzijdank), ondanks de populariteit van deze bestemming. De trip is bijzonder winderig, maar redelijk rustig qua deining. (geen mensen deze keer die maaltijden aan de vissen doneren) In de fjord bevinden zich tevens zeehonden die we dan ook twee maal spotten terwijl de beestjes liggen te luieren op een rots. Twee watervallen (oh neeeeee :-) willen we jullie (*grin*) toch niet onthouden deze keer. Stirlin Falls is te vinden in de fjord en Bowen Falls (106m !) is te voet vanaf de 'haven' te bereiken.
We get up early today. At 7:30 AM we're in the car starting a 120km journey from Te Anau to the world famous Milford Sounds. Milford Sounds is the most scenic one in the Fiordlands of New Zealand. Various sources claim the route to Milford has to be beautiful and very scenic so we pick out a couple of things to see and leave some time to see them before we get on the boat for our cruise today. We're 'blessed' to get the most usual weather in these parts: clouded and (a bit) rainy. The sounds receive an average 7 meters of rainfall a year which calculates into somewhere around 260 days of clouded and rainy weather. There are indeed a couple of beautiful spots on our trip but because of the weather they don't look like much for making pictures. From Te Anau we're travelling through fairly flat, yellowish farmland. Soon enough though the landscape rises up to steep, nearly vertical rising, heights. The fiords and the landscape have been shaped by huge glaciers which worked away all of the softer rock leaving these imposing walls rising up and standing in upto 300 meters deep water in the fiords themselves. One of the sights we can share with you is "The Chasm". A river laboured it's way down and sculpted the rocks in most astounishing shapes. Normally this weather causes a large amount of water to fall down the mountains and although there are numerous waterfalls the dry weather of the last couple of weeks makes their number less then what we've heard and read about. We board a ship with sails but driven by more noisy engines. The ship takes us on a 2 1/2 cruise through the Milford Sounds fiord upto and through the narrow point where the fiord is connected to the Tasman Sea. The entrance, when looking from the sea, is almost impossible to notice. The rock walls tower above us and rise almost vertically from the water. There's even some vegetation that found a way to grow there. Every now and then a whole bunch of it gets torn loose and plummits down into the water. Vertical lines on the rocks show where the glacier made it's way down to the sea. Craning your neck to stare up at the tops of the rocks and forgetting about the people on the boat and the sound of the engines you feel very small indeed. Although this destination is very popular there's (thank God) almost noone present on the water. It's VERY windy but the trip is quiet (no people donating their meals to the fishes this time :-) We spot some seals too that live in the fiords. Before you think we're ill today we do have two pictures of waterfalls this time (*evil grin*): Stirlin Falls (in the fiord) and Bowen Falls (106m) that can be reached via a walkway from the 'wharf'
