Waarin we verslag doen van archeologie, hamsterende bejaarden, een eendenkloof, vermomde paprika’s en Hitler

Trujillo

We stoppen in Trujillo op basis van informatie uit blogs, waarin wordt vermeld dat deze stad mooi is en een stop waard. Dat blijkt. Bij een eerste verkenning zijn veel koloniale huizen blijven staan na het vertrek van de Spanjaarden, die nu dienst doen als bank of museum en vaak deels te bezoeken zijn door toeristen. De toegang is gratis. Overal wordt door een serieuze meneer in een zeer serieus uniform en in een dik boek bijgehouden wanneer je arriveert- datum en tijd - het land van herkomst, je paspoortnummer en de tijd dat je weer vertrekt. Wat met al die grote boeken vervolgens gebeurt is ons een raadsel :). Op een aantal straathoeken zitten mannen (zonder uniform) met een analoge, jawel typemachine. Zo een met een lint, niks laatste regel onthouden of een tipex lint. Op witte A4tjes tikken ze brieven voor klanten, die naast hen staan en dicteren wat er in de brief moet staan. Ongeveer om de drie winkeltjes kun je ook copias -kopieën - laten maken en er wordt veel gebruik van gemaakt. De papieren bureaucratie viert hier blijkbaar hoogtij.

Onder een strakblauwe lucht lijkt de kaarsrechte weg aan de horizon te verdwijnen in een fata morgana. Aan beide kanten bestaat het uitzicht uit een lege woestijnachtige vlakte zonder bomen, her en der getooid met lage struiken en hard geel gras, dat er dood en verdord uit ziet, maar waarschijnlijk van het hardnekkige soort is om hier te kunnen overleven.
We passeren een bord met twee snelheidslimieten: een ondergrens van 55km/uur. Al buffelend tegen een stevige tegenwind kunnen we ons op de fiets hier weinig van aan trekken, maar gelukkig trekken veel Peruaanse autobestuurders zich ook weinig aan van de 80km/uur maximum snelheid. Zo zitten we fijn op een lijn het eindeloze asfalt op te eten. De meerderheid van het verkeer gaat ruim om ons heen. Soms is de bestuurder een artiest, die dan even onze tocht voorziet van een eigen gecomponeerde soundtrack bestaande uit korte claxon stoten, als motivatiemelodie voor onze moedige inspanningen.
De ontmoeting met het verkeersbord is op onze derde fietsdag in Peru, voordat we terug gaan naar de grens, eerst het volgende:

Cuenca richting grens Peru - Yunguilla

Om de beroemde/beruchte Pan-American Highway vanuit Cuenca richting het zuidwesten te vermijden, onderzoeken we de alternatieven en kiezen een 23km begin over kleine wegen, om daarna de, vergeleken met de “PanAm”, hopelijk rustige(r) E59 over asfalt te nemen richting de grens met Peru.
De hele route over kleinere wegen lijkt her en der categorie geitenpad met een diverse ‘interessante klimmetjes’ en op de hoogtekaart staat een afdaling die meer lijkt op een sprong van de berg.

Negeren we de rust dagen in Baños, dan zijn we in drie fietsdagen van op een berg bibberend in de hagel, beland in de jungle. Fascinerend.

“Met de auto, 2 uur”
De beste hospedaje eigenaar in Puyo steekt zijn in strak aangespannen overhemd gestoken buik nog eens wat verder vooruit, tuit zijn lippen en vervolgt zijn overpeinzing:
“Met de fiets, 130km, 1 dag”.
Veel gemotoriseerden kunnen naar onze ervaring door de jaren heen blijkbaar niet de aandrang onderdrukken om een prognose uit te dragen over de op handen zijnde route. Inmiddels beschouwen we dit inwendig met enig amusement. Een ander veel gehoorde opmerking “grotendeels vlak”, inmiddels ook een Google Maps cliche (mostly flat !).
In een echt vlakke omgeving is een dagrit van 130km op een vol beladen tourfiets een lovenswaardige prestatie. Zodra het berg- of heuvelachtig wordt, verhuizen dit soort dagafstanden al snel naar fabeltjesland. Zeker, rekenkundig bezien resulteert 925 meters omhoog trappen en 950 meters omlaag suizen in 25 meter dalen. Of over het geheel genomen: bijna plat.
Gelukkig hebben we geen haast en wordt alle inspanning vaak beloond met prachtige uitzichten. Met de fiets kunnen we stoppen wanneer we willen, of moeten, om op adem te komen, en rustig aanschouwen waar we langzaam doorheen reizen.
Maar laten we oppakken waar we vorige keer zijn gestopt:

Fietsverhalen vol vulkanen

Op 16 april wordt het toch eens tijd om de stoute fietsschoenen aan te trekken. Stout als in dapper en, uhh, in ons geval wandelschoenen. Bijna een maand na onze aankomst worden we door het zorgzame en sympathieke team van Casa CarpeDM uitgezwaaid en vertrekken we richting de bekendste vulkaan van Ecuador: de Cotopaxi, een van de hoogste en nog actieve vulkanen ter wereld: 5897 m hoog en sinds eind 2023 de veroorzaker van 8000 aardbevingen (zo’n 1600 per maand).
Maar dit in een land waar de uitdrukking “best wat vulkanen” grenst aan een ernstige vorm van realiteit onkennende understatement, getuige het bijgevoegde plaatje en uiteraard de titel van deze aflevering.

De afgelopen weken waren we in Mindo en de Galapagos eilanden.

Verenpracht in Mindo en Quito

In Mindo is alles relaxed.
Van ‘goede’ nachtrust is niet veel sprake – de klok van de hanen moet bijgesteld, ze kraaien hier vanaf 3 uur s’nachts en houden niet meer op tot de zonsopkomst drie uur later - daar zijn wij stadsmensen niet aan gewend.
Ter compensatie liggen we lang in bed.
Het ontbijtje op het terras van onze hostel Descanso is elke dag een feestje. Uitzicht op een tuin vol agoeti’s, kolibries en ander wildgekleurd gevogelte.

Quito naar Mindo

Uitkijkend over de tuin van ons hostel in Mindo, omgeven door vele kolibries en andere exotische vogels, schrijven we de eerste blogpost.

Het voelt of we al heel lang in Ecuador zijn, dit schrijvende blijkt dat best mee te vallen :)

Donderdag de 19e zijn we keurig op tijd in Quito geland.
Na het verzamelen van de bagage, konden we direct de fietsen in de open laadbak schuiven van de klaarstaande terreinwagen.
(druk op de groene knop “read more” om de hele post te lezen)

Pakezels

Iedere lang(er)e afstandsfietser blogt een entry met alle zooi die meegesleept gaat worden.
Nou ! Bij deze.

Per fiets twee fietstassen achter, twee kleinere fietstassen voor, en een “rack pack” achter - daar moet alles in.